در این غروب پر از دلتنگی که خورشید اندک اندک در پشت کوه ها به خواب می رود و آسمان

آبی، قیرگون و دل گرفته می شود، من هوای تو را در سر دارم و دلم هوایت را کرده است.

در این خلوت غریب عاشقانه، که چشمانم از دلتنگی، خیس خیس است و نگاهم محتاج

چشمان تو و دستانم نیازمند دستان مهربان تو هست و آرزوی شانه های مهربانت را می کنم،

 دلم هوای تو را کرده است .....

در این لحظه های نفس گیر و کوبنده، که هزار هزار سپاه تنهایی سر به سوی قلب پر از درد

من گذاشته است  و بغضی بزرگ در گلویم نشسته است ، دلم هوای تو را کرده است ...

ببین! نگین قلبم تویی. ستاره قلبم تویی. خورشید وجودم تویی. روشنایی روح و روانم تویی.

دل من هوای تو را دارد ...

ثانیه ها کند و بی پایان است و من و در حالی که تنها در گوشه ای نشسته و سرم را بر پاهای

خود گذاشته ام، و ندای قلبم را می شنوم که بی وقفه تو را فریاد می کنند

هوای تو را در سر دارم....

تو و یاد تو، حضور تو و رؤیای تو، حس تو و لمس تو، دلم را به حال و هوای دیگری می برد،

حال و هوایی که یقین دارم زمینی نیست، عاشقانه و آسمانی، عرشی  و در اوج است،  دلم

هوای تو را دارد؛ تو را می خواهم، کاش بودی؛ کاش آرامش جان بی قرارم بودی، کاش با

 حضورت به من لبخند می زدی، کاش اشک دلتنگی من به اشک شوق بدل می شد، کاش

جای خالی ات با حضور گرم و جانبخشت پر می شد. کاش می آمدی و کویر دلم با گل های

بهاری چشمانت، گرمای طاقت فرسای غربت با نسیم فرحبخش مویت، تشنگی کشنده

هجران با گوارایی لبخندت و تلخی ذائقه عاشق دردمند با شیرینی لبانت درمان می شد.

تو خود خوب می دانی که هیچ چیز و هیچ کس جای تو را نمی گیرد. دل هوای تو دارد...

مـــهربــــانـــــم..ای خـــــــوب

یاد قلبت باشد..یک نفر هست که اینجا بین آدم هایی که همه سرد و غریبند با تو تک و تنها

به تو می اندیشد و کمی دلش از دوری تو دلگیر است

مـــهربــــانـــــم..ای خـــــــوب

یاد قلبت باشد..یک نفر هست که چشمش به رهت دوخته بر در مانده و شب و روز دعایش

اینست:زیر این سقف بلند هر کجایی هستی به سلامت باشی و دلت همواره محو شادی

و تبسم باشد

مـــهربــــانـــــم..ای خـــــــوب

یاد قلبت باشد یک نفر هست که دنیایش را همه هستی و رویایش را به شکوفایی احساس

تو پیوند زده و دلش میخواهد لحظه ها را با تو به خدا بسپارد

مـــهربــــانـــــم..ای یــــــار

یاد قلبت باشد یک نفر هست که با تو به خداوند جهان نزدیک است و به یادت هر صبح گونه

سبز اقاقی ها را از ته قلب و دلش می بوسد...

پ.ن: وبلاگ فریاد عشق یک ساله شد.از تمامی دوستان خویم که توی این یک سال همراهم

بودن ممنونم..امیدوارم منو تنها نزارین..

تلاش بیهوده ایست تو را از خود داشتن

تلاشی بیهوده....

مثل دست و پا زدن در مرداب

مثل بیداری بعد از مرگ

تلاشی بیهوده مثل روبوسی ماه با خورشید

مثل فشردن دستهای روشنایی

من در نهایت حوصله نشسته ام تا تو به خود آیی و مرا طلب کنی

جستجو کن مرا که من در یک قدمی تو ایستاده ام

نگاه کن..از ورای نیستی تا نبض هستی در کنار تو ایستاده ام

از آن سوی سرزمین نامعلوم تا این سوی دشت آشکار درکنار تو ایستاده ام

به کجا می روی که در انتهای راه کسی جز من در انتظارت نیست

سبز و سرشار در کنار تو ایستاده ام و سایه ای نیستم از خاطری دور

تمام شب در انتظار طلوع خورشید ذرات تاریکی را شمردم

تا به من بگوید با عشق تو چه باید کرد و بهای با تو بودن چیست

که دل بریدن جواب حل این معما نمی باشد

و از خود گذشتن اتفاق دیرینه ایست

تلاش بیهوده ایست تو را از خود داشتن....

خدایا ! دلم باز امشب گرفته

بیا تا کمی با تو صحبت کنم

بیا تا دل کوچکم را

خدایا فقط با تو قسمت کنم

***

خدایا  بیا پشت آن پنجره

که وا می شود رو به سوی دلم

بیا،پرده ها را کناری بزن

که نورت بتابد به روی دلم

***

خدایا کمک کن به من

نردبانی بسازم

و با آن بیایم به شهر فرشته

همان شهر دوری که بر سردر آن

کسی اسم رمز شما را نوشته

***

خدایا کمک کن

که پروانه شعر من جان بگیرد

کمی هم به فکر دلم باش

مبادا بمیرد

***

خدایا دلم را

که هر شب نفس می کشد در هوایت

اگرچه شکسته

شبی می فرستم برایت

خدایا

زندگی سرشار از هزاران نگرانی ست

و ذهن از یک فکر به سوی فکری دیگر پرواز می کند

در میان چنین هیاهویی

شنیدن ندای خاموشی که در قلب  

با من سخن می گوید دشوار است    

خدایا

مرا موهبت آن بخش

که ذهنم در کشاکش این غوغای روزمره

بر تو متمرکز باشد

و هر روز دقایقی با تو ارتباط برقرار کنم

بادا که چنان متبرکم گردانی

که ندای تو را بشنوم

و سیمای تو را که پر از لطف و زیبایی است

به چشم دل مشاهده کنم

کوله بار عشق تو را من میگذارم بر زمین

بار عشق تو بر دوش کشیدن سنگین است.جان فرساست

در زیر این کوله بار سنگین شکسته ام.خسته ام

و خستگی روحم از صبوری عشقم بزرگتر است

عشق تو گردبادیست .من تکیه بر باد داده ام....

 در گلویم آنچنان بغضی نشسته که هیچ گریه ای از سر بازش نمیکند

روبروی دری گشوده به ناکجایی نشسته ام.....

تمام زندگیم چون آینه ای در دستم میشکند

و این گونه است که زندگی میگذرد

در هر گذری چاهی در کمین و بدنبال آن افتادنی سنگین

چگونه زیستم این همه درد را

و چگونه بر دوش کشیدم بار سنگین تحمل را

عشق تو گردبادیست. من تکیه بر باد داده ام....

من به استواری یک کوه اما شکستنی همچون بغض

من تابش خورشید گرفتار نفس ظلمت

من به پهنای آسمان اما در تنگی یک قفس

من در سنگینی یک فاجعه اما سبکبال چون لبخند

حس سبز جوانی در برگریز خزان.......

عشق تو گردبادیست. من تکیه بر باد داده ام....

گاه از پشت نفسهای اژدهای وحشت از بطن نا سرانجامی می وزد

عشق تو گردبادیست. من تکیه بر باد داده ام....

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

 براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

 تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

 از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

پ.ن:میخوام نظرتونو راجب قالب جدیدم بدونم.

تمام زندگیم را دلتنگی پر کرده است

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري

کرد..درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم

آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند

وقتی که نگات می شینه روی دیوار اتاقم

عکس تو توی قاب چوبی دوباره میاد سراغم

یاد اون روزا می افتم با تو بودن زیر بارون

وقتی که شرمنده بودن پیشمون لیلی و مجنون

زیر رعد و برق تقدیر من و تو با هم شکستیم

توی رویاهامون اما هنوزم صاف و یه دستیم

گل سرخی که تو دادی بعد رفتن تو پژمرد

خشکش اینجا روی طاقچست خاطرش هست و خودش مرد

توی میدون زمونه من و تو بازی رو باختیم

تقصیر طالع ما بود سرنوشتو خوب شناختیم

مثل اون کلاغ قصه که نمی رسید به خونه

دوس نداشت که مال هم شیم دست بی رحم زمونه

بی گناهی اما رفتنت چه آتیشی زد به ریشه م

همیشه بهت میگفتم نباشی دیوونه میشم

مخمل خاطره تو توی صندوقچه چوبی

خوابیده مثل یه قصه پر راز و  پر خوبی

تو رو می سپرم به دست صاحب پونه و خورشید

اما افسوس و صد افسوس که تو رو به من نبخشید

امشب سیل غمت دیدگانم را شست

درد روزی که تو رفتی آمد

قلب غمگینم را بار ديگر آزرد

باز برگرد و بيا  تا ببيني چشمم

شده خون از انتظار

انتظاري كه تمامش پوچ است

سالیانست هنوز 

در فراسوی همه پنجره ها

رخ زیبای تو را می جوید

از غمت خواهم مرد  

خوب خاطر داری؟   

که شب رفتن تو  یک کبوتر آمد

روی دستان غریبم نشست