رحمتی کن تا ایمان ، نام و نان برایم نیاورد. قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم.
تا از آنها باشم که پول دنیا را میگیرند و برای دین کار می کنند نه از آنها که پول دین میگیرند و برای دنیا کار می کنند

از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!

خدایا کفر نمی‌گویم،
پریشانم،

 چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!
مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!

خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!

خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

از استاد ديني پرسيدند عشق چيست؟ گفت:حرام است. از استاد هندسه پرسيدند

 عشق چيست؟ گفت:نقطه اي که حول نقطه ي قلب جوان ميگردد. از استاد تاريخ

 پرسيدن عشق چيست؟ گفت:سقوط سلسله ي قلب جوان.

 . از استاد ادبيات پرسيدند عشق چيست؟

 گفت : محبت الهيات است . از استاد علوم پرسيدند عشق چيست؟ گفت : عشق

تنها عنصري هست که بدون اکسيژن مي سوزد. از استاد رياضي پرسيدند عشق

چيست؟ گفت : عشق تنها عددي هست که پایان ندارد

                    بگفتم خالقا یا رب تو فکر کردی که من مستم

                                       تو فرعون را خدا کردی ، تو شیرین را ز فرهادش جدا کردی

سپردی تیغ بر ظالم ، به مظلومان جفا کردی

                  تو چشمان زیادی را به اشکش آشنا کردی

                                     تو طفلان زیادی را ز مادرها جدا کردی

 به ناگه تیغ برانی کشیدم بر کف دستم

                بگفتم خالقا یا رب تو خود دانی که من مستم

                                      من کودن من ابله ندانستم چه می گفتم

                                                     تو خود بگذر ز ایرادم من خود خواهی کردم همان بهتر 

کاش دلهایی را که به وسعت آسمانهاست با ابرهای نفرت سیاه نمیکردیم. کاش چشمهایی را که

 چون خورشید میدرخشد با نکاههای آلوده تیره و تار نمیکردیم. کاش دنیای پاک و قشنگ کودکی تا ابد

 همراه ما میماند. کاش دستهای نیازی راکه ملتمسانه به سویمان دراز میشود با غرور پس نزنیم. ای

 کاش در پشت انسانیت انسان این همه بی عاطفه گی آشیانه نمیکرد...