الهی !

چه عزتی فراتر از این که بنده ی تو باشم ؟

و چه فخری بالاتر از این که « تو » خدای من باشی ؟

تو آنگونه خدایی هستی که من دوست دارم ، پس از من آن بنده ای را بساز که تو دوست داری !

خدايا , خود خواهي مرا چنان در من بکش , يا چنان برکش تا خودخواهي ديگران را احساس نکنم , و از ان در رنج نباشم.

خدايا , شهرت, مني را که مي خواهم باشم , قرباني مني که مي خواهند باشم, نکند.

گفتي برم، گفتم چرا، گفتي پريشوني بسه

گفتي يكي  دلتنگمه، خيلي برام دلواپسه

گفتي برم، گفتم برو اما نگفتم تا ابد

با رفتنت توي چشام اشك جدايي حلقه زد

تنهام، خيالت پيشمه، زخم دل درويشمه

هر جا بسوزم خاطرت، خاكستر آتيشمه

بي شعله مي سوزم ولي اي عشق خاموشم نكن

با من بمون ، با من بمون، هرگز فراموشم نكن

من قلب چاقو خورده ام ، هم زنده ام هم مرده ام

نه هيزمي سوزانده ام، نه آتشي آزرده ام

خدایا!من آموخته ام در کنار تو بودن یعنی همه چیز.

خدایا!من آموخته ام با یاد تو بودن یعنی اندیشیدن در عمق.

خدایا!من آموخته ام تو را صدا کردن یعنی آرامش خاطر.

خدایا! کمکم کن تا بیاموزم این زندگی را که تو به من هدیه کرده ای، شاداب تر و سالم تر بسازم.

خدایا! من آموخته ام که در هر لحظه به درگاه تو نیایش کنم و شکر گزار دریای بی کران رحمت تو باشم.

من آموخته ام که در درون لحظه ها زندگی کنم، نه برای لحظه ها و حتی به دنبال لحظه ها بروم.

من آموخته ام که به خود نگاه کنم و از عقل بی کرانم استفاده نمایم و عشق را در خود و دیگران ببینم و زندگی را یک راز بدانم زیرا به دنبال راز رفتن، به من زیبایی می دهد.

این پازل، مال من است و منحصر به فرد است از تولد تا مرگ.

من خودم را با خود، مقایسه می کنم چون پازل من با دیگری فرق دارد حتی با فرزندم، همسرم، اطرافیانم و انسان های دیگر.

آدمی، زندگی پیش ساخته نیست. این تو هستی که با توکل به خدا و چیدن به موقع قطعه های پازل، زندگی هدفمند خود را نقش می بندی و از وقایع و بحران های زندگی، جرأت، شهامت، صبوری و پذیرش را می آموزی.