در ایستگاه قطار به انتظار نشسته ام .

می گویند قرار است قطار خوشبختی بیاید.

سالهاست که در این ایستگاه به ریل های زندگی چشم

دوخته ام تا ببینم چه موقع چرخهای قطار خوشبختی

 بر روی ریل ها خواهد لغزید.

صدای سوت قطار می آید و کم کم قطار را می بینم.

می گویند قطار زندگی است: سفید سفید سفید

صدای گریه ي نوزاد با صدای سوت قطار به گوشم می رسد

نوزاد اولین نفس عشق را در قطار می کشد.

به سرعت باد از کنارم می گذرد و من به انتظار نشستم.

بازصدای سوت قطار سکوت مرا می شکند.می گویند قطار عشق است.

می خواهم زودتر آن را ببینم.

از دوردست ها پیدا می شود.

با خود عشق را همراه دارد سرخ سرخ سرخ

دخترکی دستان کوچکش را برای من تکان می دهد

ومادرش اورا به داخل قطار می کشد.

چقدر قطار عشق زیباست.

پس قطار خوشبختی کی به ایستگاه خواهد رسید؟

باز صدای سوت قطار سکوت لحظه هایم را می شکند.

ریل های زندگی این بار چه توشه ای همراه دارند؟

قطار جاودانگی و صدای الله اکبر سبز سبز سبز

مرد سوزن بان به کنارم می آید و در گوشم زمزمه می کند که باید برود.

سوار قطار ابدیت می شود و می رود.

تنها شدم ...او هم رفت...دیگر چشمانم سویی ندارد

صدایی به گوش می رسد صدای سوت قطار است.

قطار خوشبختی می آید.

چقدر زیباست هفت رنگ عشق

ومن با آن همراه می شوم.

می بینم خوشبختی در لحظه های گمشده ی زندگی بوده است

ومن چه بیهود سالها به انتظار آن نشسته ام.

خوشبختی در نگاه مرد سوزن بان و در دستان کوچک دخترک نهفته بود.

خوشبختی خود من بودم فکرم، عشقم و خدا که همیشه با من بود.