در این غروب پر از دلتنگی که خورشید اندک اندک در پشت کوه ها به خواب می رود و آسمان

آبی، قیرگون و دل گرفته می شود، من هوای تو را در سر دارم و دلم هوایت را کرده است.

در این خلوت غریب عاشقانه، که چشمانم از دلتنگی، خیس خیس است و نگاهم محتاج

چشمان تو و دستانم نیازمند دستان مهربان تو هست و آرزوی شانه های مهربانت را می کنم،

 دلم هوای تو را کرده است .....

در این لحظه های نفس گیر و کوبنده، که هزار هزار سپاه تنهایی سر به سوی قلب پر از درد

من گذاشته است  و بغضی بزرگ در گلویم نشسته است ، دلم هوای تو را کرده است ...

ببین! نگین قلبم تویی. ستاره قلبم تویی. خورشید وجودم تویی. روشنایی روح و روانم تویی.

دل من هوای تو را دارد ...

ثانیه ها کند و بی پایان است و من و در حالی که تنها در گوشه ای نشسته و سرم را بر پاهای

خود گذاشته ام، و ندای قلبم را می شنوم که بی وقفه تو را فریاد می کنند

هوای تو را در سر دارم....

تو و یاد تو، حضور تو و رؤیای تو، حس تو و لمس تو، دلم را به حال و هوای دیگری می برد،

حال و هوایی که یقین دارم زمینی نیست، عاشقانه و آسمانی، عرشی  و در اوج است،  دلم

هوای تو را دارد؛ تو را می خواهم، کاش بودی؛ کاش آرامش جان بی قرارم بودی، کاش با

 حضورت به من لبخند می زدی، کاش اشک دلتنگی من به اشک شوق بدل می شد، کاش

جای خالی ات با حضور گرم و جانبخشت پر می شد. کاش می آمدی و کویر دلم با گل های

بهاری چشمانت، گرمای طاقت فرسای غربت با نسیم فرحبخش مویت، تشنگی کشنده

هجران با گوارایی لبخندت و تلخی ذائقه عاشق دردمند با شیرینی لبانت درمان می شد.

تو خود خوب می دانی که هیچ چیز و هیچ کس جای تو را نمی گیرد. دل هوای تو دارد...